260 : : ผมเหนื่อย..

“กูว่ามันเป็นช็อตขอสบายใจว่ะ ยังไม่ก้าวหน้าก็ได้..กูขอสบายใจ”
ผมไม่แน่ใจว่าเพื่อนผมพูดมันเมื่อเดือนก่อน สองเดือนก่อน หรือหลายเดือนก่อน..
ตอนที่ผมได้ยินแบบนั้น ผมคิดว่า “เออ.. กูคงเป็นแบบนั้นแหละ”

แต่ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่.. ผมก็ยิ่งรู้สึกแบบนั้น
ผมเหนื่อยกับความไม่แน่นอน ผมเบื่อกับคำวิพากษ์ที่ไม่มีใครรับผิดชอบ

ผมอยากแค่ฝังตัวอยู่เงียบๆ ผมไม่อยากรู้ปัญหา ผมไม่อยากแก้ปัญหา
ผมไม่อยากสนใจว่าเป็นความผิดของใคร.. ผมแค่อยากหยุดแล้วก็หายใจอย่างเงียบๆเท่านั้นเอง…

This entry was posted in 日記. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s