256 : : 独言

ทั้งที่พูดออกไปว่า.. จะปล่อยเรื่องไม่ดีให้ผ่านไปเพื่อไม่ให้รกหูระคายตาใคร
แต่เสียงที่อยู่ในหัวไม่ได้เงียบลงเลย..

ความเงียบเหงาอะไรนั่น ผมก็ไม่เข้าใจ
ผมไม่รู้หรอกว่าการที่มีคนมาจับตาและวิพากษ์กันตลอดเวลา
มันควรรู้สึกดีกว่าการอยู่คนเดียวยังไง

ไม่ว่าคำพูดสวยหรูแสดงความชื่นชม
หรือคำพูดระคายหูที่บอกว่าเป็นความหวังดี..
ทำไมผมรู้สึกเหมือนทุกคำเป็นเรื่องตลกที่ถูกปั้นแต่งขึ้นกันนะ..

ความรู้สึกผูกพันธ์ กับความสามารถในการเชื่อใจ
ผมคงมีมันน้อยกว่ามนุษย์ปกติ

ความรักอะไรนั่น.. สำหรับผมมันก็แค่ข้ออ้างที่ใช้ในการทำร้ายคนอื่นโดยไม่ต้องรู้สึกผิดนั่นแหละ…

This entry was posted in 日記. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s